بله، اتفاق جالبي براي خودم بود. اولين بار در سال 87 بود كه به مسابقات جهاني آمريكا رفتيم؛ در نيوجرسي آمريكا. من با اين‌كه خيلي جوان بودم؛ ولي از آمادگي بالايي برخوردار بودم. در آن مسابقات بيشتر از 70 كيلوگرم ركورد دنيا را زدم كه براي خيلي‌ها باورش سخت بود. درواقع من به ميزان 5‌/‌72 كيلو ركورد دنيا را جابه‌جا كردم و قوي‌ترين معلول جهان انتخاب شدم. به لطف خدا در اولين حضورم توانستم در خاك آمريكا، پرچم مقدس ايران را برافراشته كنم و اين يكي از بزرگ‌ترين افتخارات زندگي من است.

از سال 86 كه وارد تيم ملي شدم، دوستان و مربيانم به من خيلي كمك كردند تا بتوانم خودم را به اين سطح برسانم. من اولين ركوردم را در سطح جوانان زدم. در سال 88 هم درمسابقات اوپن آفريقاي جنوبي 40 كيلوگرم ركورد جهاني خودم را افزايش دادم. باز هم در مسابقات جهاني مالزي توانستم ركوردشكني كنم و مدال طلا را مال خود كنم. اين دفعه ركورد جهان را به ميزان 5‌/‌22 كيلو زدم و به ركورد 285 كيلو رسيدم. به لطف خدا امسال در بازي‌هاي پاراآسيايي هم توانستم 5 كيلوگرم ديگر نيز ركورد دنيا را بزنم و قوي‌ترين مرد مسابقات بشوم.

به هر حال مربي هرچه بگويد، من وظيفه دارم انجام بدهم. من در تمرينات هم ركورد 300 كيلو را زده بودم و مشكلي براي بلند كردن اين وزنه نداشتم؛ ولي تصميم گرفته شد كه اين وزنه بماند براي پارالمپيك لندن! اگر خدا بخواهد، مي‌خواهم در المپيك بالاي 300 كيلو بزنم و دل مردم را بيشتر خوشحال كنم. من الآن در تمرين حتي بيشتر از 300 كيلو را هم زده‌ام.

نه، فكر مي‌كنم كه فقط به خاطر تمرين‌هايي است كه مربيان در نظر گرفته‌اند و البته خواست خداوند بوده كه توانستم چنين ركوردهايي را به ثبت برسانم. فدراسيون و شخص حاجي خسروي وفا هم به من خيلي كمك كردند تا به اين مرحله از پيشرفت برسم. اميدوارم جواب محبت‌هاي آنها را بخوبي داده باشم. البته استاندار آذربايجان غربي و تربيت بدني نيز برايم سنگ تمام گذاشتند. الان ديگر در تمرينات تيم ملي آماده مي‌شوم؛ اما در اشنويه هم تمرينات خوبي زير نظر آقاي صالحي انجام مي‌دهم.

شايد كار خدا بود. سال 85 بود كه براي اولين بار تمرين وزنه‌برداري را انجام دادم و احساس كردم كه استعداد خوبي دارم. بعد از مدتي ديدم پيشرفتم خوب بوده است. تمرينات سختي را پشت سر گذاشتم تا جايي كه در مسابقات جهاني مالزي توانستم ركورد رضازاده را به ميزان 5‌/‌22 كيلو بزنم. با پرس وزنه 285 كيلويي! الان واقعا خوشحالم كه توانستم در اين رشته به پيشرفت خوبي برسم و دست همه آنهايي كه در رساندن من به اين مرحله زحمت كشيدند را مي‌بوسم.

بله، يك بار وي را در فرودگاه امام(ره) ديدم. گفت كه تمام تلاشم را براي ثبت ركورد 300 كيلويي به خرج دهم. ملاقات خوبي با هم داشتيم و از اين‌كه قوي‌ترين مرد تاريخ وزنه‌برداري را ديدم، خيلي برايم جالب بود. البته من در تمرينات به ركورد 300 كيلو رسيدم و در لندن مي‌خواهم اين ركورد را ثبت كنم.

قبل از هر چيزي بايد بگويم از اين‌كه يك جوان ايراني‌ام خيلي خوشحالم. اين افتخار بزرگي براي من است كه براي كشورم صاحب موفقيت شوم. در تمام ميادين ورزشي كه تا حالا شركت كردم، موفق عمل كردم و اين بسيار مهم است. وقتي شما در يك كشور ديگر كسب افتخار مي‌كنيد و پرچم مقدس ايران را به اهتزاز در مي‌آوريد، احساسي به شما دست مي‌دهد كه با هيچ چيزي قابل قياس نيست. واقعا كاري كه در آمريكا انجام دادم، به بزرگ‌ترين افتخار زندگي‌ام تبديل شده است، حتي وقتي به آن روز فكر مي‌كنم، اشكم درمي‌آيد.

اول از همه بگويم كه رقيب اصلي‌ام يك ايراني است. كاظم رجبي كه استاد بنده هستند و ارادت خاصي هم به وي دارم. هميشه هم از تجربيات اين قهرمان ارزشمند كشورمان استفاده مي‌كنم و بارها هم به وي گفتم كه منتظر شنيدن نكات تازه‌اي براي پيشرفت هستم. در بين خارجي‌ها نيز فكر مي‌كنم كه وزنه‌بردار عراقي از بقيه بهتر است. او در بازي‌هاي پاراآسيايي هم ركورد 255 كيلو را زد. من هم كه 30 كيلو از رجبي بيشتر وزنه زدم. وقتي اين اتفاق افتاد، همه تعجب كردند چون كه رجبي خودش مدت‌ها قوي‌ترين معلول جهان بود. بيشترين تعجب آنها به اين دليل بود كه من هنوز در سن جوانان هستم و مي‌توانم يك سال ديگر هم در رده جوانان وزنه بزنم و براي ايران افتخارآفريني كنم.

هرچه خدا بخواهد. مي‌خواهم تا 10 سال ديگر هم اين عنوان را حفظ كنم؛ اما همه چيز دست خداست. شايد همين فردا يك نفر بيايد و بشود سيامند رحمان دوم! ايران پر است از استعدادهاي بزرگ و اين قابل پيش‌بيني است.

فكر مي‌كنم يك روز به ركورد 350 كيلو برسم، البته كار آساني نيست؛ اما تمام تلاشم را براي مهار اين وزنه انجام مي‌دهم، البته به وزنه‌هاي 360 يا 370 كيلوگرمي هم فكر كرده‌ام. شايد براي اين كار بايد به من سه چهار سال فرصت بدهيد. نمي‌خواهم از خودم تعريف كنم؛ اما پتانسيل اين كار را دارم.

الان 40ـ130 كيلو هستم. با اين شرايط زندگي مي‌كنم و به آن نيز عادت كرده‌ام.

 
خيلي. واقعا كار بزرگي را سازمان انجام داده است. اين كار باعث شد تا تبعيض بين افراد سالم و معلول از بين برود. باور كنيد ورزشكاران كاروان ايران انگيزه‌هاي مضاعفي پيدا كرده‌اند و اميدوارم كه اين موضوع هميشه باقي بماند                    .